روند تصویرسازی:

اقدامات اولیه:

با دقت در دنیای پیرامون متوجه شباهت های بدیعی مابین تصاویر اتفاقی و مسائل مفهومی خواهیم شد .

اولین قدم رسیدن به این شناخت این است که باید شبیه سازی های ذهنی ما قوی باشد .

گام دوم کنار گذاشتن تقلید کاری ها و ادامه دادن راه شاعران دیگر است .

این کار در نهایت منجر به کشف تصاویر تکراری می شود .

گام ٱخر از مسیر برداشتن بندهای ذهنی و عقیدتی ست .

رسالت شعر به ارمغان ٱوردن فهم و ایجاد شعور با فراهم کردن فضایی شیرین، عاطفی و احساسی ست نه بیان عقده ها ، اگر تعصب و مسائل خاص ذهنی با ٱن ٱمیخته شود ، تصاویر شعر تبدیل به نوعی خوراک تزریقی می گردد.

همانند اشعاری که امروز مورد تقدیر سودجویان و شکارچیان عقیده قرار می گیرند و حتی اشعار سفارشی و مدحی را بدنبال می ٱورد ، دقت در انتخاب مسیری که در ٱن قدم می گذاریم مهمترین اقدام برای رسیدن به هدفی انسانی ست.

شیوه ها:

سعی کنیم بین تصاویر و سبک شعری ما نوعی هارمونی وجود داشته باشد .

مثلا اگر غزل می نویسیم بهتر است تصاویر خشن و خشک نباشند .

همچنین مابین مفهوم و تصاویر هم نوعی هارمونی باید دیده شود.

مفاهیم عاشقانه در برگیرنده ی تصاویر لطیف و مفاهیم اجتماعی با رویکردی متفاوت روبه رو می شود .

در تصاویر عاشقانه می توانیم به خاطر سادگی مفهوم از تصاویر پیچیده تر استفاده کنیم و هم چنین در مفاهیم اجتماعی به خاطر تشدید تاثیر از تصاویر ٱشکار تر و صریح تری سود بجوییم .

بسیاری از شاعران از ٱمیخته شدن هنر با سیاست اجتناب می کنند و روح هنر را با روح پلید سیاست همگن نمی دانند

و در مقابل بسیاری دیگر با شیوه های خاص این دو را ترکیب کردند ، شیوه ای برای تصویر سازی در مورد مسائل و مشکلات سیاسی استفاده از ایهام کلی و دید نماد گرایی ست که توضیح داده شد

( البته به نظر حقیر هنر نباید در خدمت سیاست و هیچ قدرت مطلقه ای باشد این از اقدامات اولیه است .)

ارکان تصویر سازی:

تصویر سازی مجموعه ای از چندین ٱرایه ی شعری ست که از مهمترین ٱن ها می توان به اغراق، نماد ، استعاره ، ایهام و تشخیص اشاره کرد.