تصویر سازی صحیح برای شعر امروز:

اولین شرط برای تصویر سازی در شعر امروز ، نو آوری ست .

این نو آوری از طریق مطالعه ٱثار قبلی و تخیل قوی به دست خواهد ٱمد و همچنین در کنار این دو، دید دقیق به پیرامون خود و نیز قدرت شبیه سازی کردن تصاویر برای مفاهیم می تواند به این ٱرایه و در نهایت شعر، قدرت دو چندان ببخشد .

اگر قصد داریم به نوع اول تصویر سازی در شعرمان بپردازیم ، یعنی قصد ما فقط این باشد که صحنه ای را با احساس شاعرانه برای مخاطب بازسازی کنیم ، احتیاج به ریز شدن در صحنه های اطراف و دقت در ارتباط و هارمونی جهان داریم .

اگر از قهر کردن معشوق یا بارش باران روی گل ها یا از خش خش برگ ها ی پاییزی و یا رخدادی مذهبی-تاریخی تصاویری را انتخاب و به روشی شاعرانه بازسازی می کنیم باید به این نکته توجه داشته باشیم که این تصاویر با یک عادت همیشگی همراه هستند .

دلیل این امر هم اتفاق مکرر و تکراری ست برای مخاطب عام.

پس توصیه می شود از آوردن تصاویر عادی چشم پوشی یا اینکه از نوع دوم تصویر سازی که از ٱنها به عنوان تصاویر دو بعدی و چند بعدی یاد می شوند استفاده گردد .

این تصاویر قدرت مفهوم سازی های چند پهلو را دارند ، وقتی برای مثال در شعر زمستان اخوان ثالث تصاویر را مرور می کنیم در واقع با نوعی تصویر چند بعدی روبه رو می شویم .

او به زیبایی با استفاده از تصاویر بدیع و سهل روزمره به مفاهیمی دست اندازی می کند که نیاز جامعه است ، مخاطب خود تصمیم می گیرد کدام مفهوم را برداشت کند ، یک مسافر یا معشوق خسته را یا یک مبارز و معترض روشن فکر را ...


(مهدی اخوان ثالث، گل سرخی، هوشنگ ابتهاج، سیاوش کسرائی به همراه چندی دیگر از شاعران مسیری تازه در تصاویر شعری باز کردند که از ٱرایه کلی ایهام و همچنین نماد ها بهره می برند، یعنی تمام شعر یک ایهام تصویری و پشت سر هم است و نماد ها در چند بعد ظاهر می شوند و معمولا با تفاسیر مختلف همراه هستند )